Skarb

Każdy początkujący poszukiwacz marzy w duchu o odkryciu wielkiego (bardzo cennego w wymiarze materialnym) skarbu. Jednak rzeczywistość  jest inna. Odkrycie skarbu na początku kariery poszukiwacza jest mniej prawdopodobne niż zdobycie głównej nagrody w państwowych grach losowych,  wyjątek stanowią ci, którzy posiadają wprost ogromne szczęście. Ale takich szczęściarzy osobiście nie znam.

Skoro wszyscy w początkowym okresie przygody z detektorem zapadają na chorobę zwaną “poszukam i znajdę skarb” warto zastanowić się, co to jest skarb i jakie rodzaje skarbów występują w przyrodzie.

Definicja skarbu brzmi tak: „Skarb jest to cenny przedmiot lub ich zbiór, ukryty w celu bezpiecznego przechowania lub zaginiony”. I stała się jasność, w myśl tej definicji skarbem jest każdy cenny przedmiot (w sensie materialnym, historycznym czy też kulturowym), który udało się nam znaleźć.

Skarby występujące w przyrodzie na pięknych choć już bardzo zaśmieconych terenach ziem polskich można podzielić, w sposób najbardziej ogólny, na trzy grupy.

Skarb cenny i bardzo cenny. Zawiera przynajmniej połowę przedmiotów uznawanych za cenne w czasie chowania skarbu. Skrytek zawierających taki właśnie skarb jest najwięcej.

Skarb składający się z przedmiotów użytkowych. Zawiera różne przedmioty niezbędne w życiu codziennym dawnych właścicieli. Skrytki zawierające tego typu skarb występują najczęściej na terenach gdzie miała miejsce dobrowolna migracja lub ewakuacja ludności. Miejsca ukrycia skarbu są wyraźnie przywiązane do poszczególnych domostw. Wartość skarbu zależy od wieku i rodzaju przedmiotów.

Skarb zawierający relikwie. Pojęcie “relikwie” jest bardzo pojemne. Relikwie mogą mieć  charakter religijny, mogą być związane z konkretnymi wydarzeniami, mogą być także związane z lokalną społecznością czy też historią pojedynczej rodziny . Przykładem takiego skarbu może być  sztandar, umundurowanie lub jego części, czy też wota i przedmioty kultu. Poszukiwanie tego rodzaju skarbu jest bardzo trudne, ponieważ skrytki mogą być wszędzie, położone są zwykle bez wyraźnych reguł logicznych.

Skarby, ze względu na motywy ukrycia, można także podzielić na trzy grupy.

Skarb oszczędnościowy. Skarby małej i dużej wartości. Od początku wykształcenia się kultury materialnej ludzie (lub ich grupy) chowali rzeczy cenne (monety, ozdoby, kamienie szlachetne). Miejsc ukrycia i sposobów maskowania skrytek w tej grupie jest najwięcej: są tu skrytki “wkład krótkoterminowy” - dziupla drzewa, próg domu, tu także występują skrytki band rzezimieszków grasujących kiedyś w pobliżu traktu handlowego. Jednak około 2/3 skrytek z tej grupy znajduje się w ziemi na głębokości nie większej niż 1,5m. Jest to wielkość mierzona od poziomu skrytki do poziomu gruntu w czasach chowania skarbu. Dziś głębokość na skutek zmian reliefu gruntu może być inna.

Skarb sytuacyjny. Chowany w pośpiechu i w ekstremalnych sytuacjach. Skrytki mogą być różne, jednak poczucie zagrożenia (najazdy, gwałtowne zmiany na froncie czy też obwieszczane rozporzadzenia - restrykcje) powodowało, że były one przygotowane w pośpiechu i przy pomocy prymitywnych środków. Analizując możliwe sposoby ukrycia skarbu można zdecydowanie zawęzić krąg poszukiwań.

Skarb składający się z przedmiotów kultu. Grupa zawiera skarby przeznaczone jako dar dla potężnych bogów i duchów, władców podziemi, ziem czy wodospadów, boginek leśnych polan, świętych kamieni, strumieni, rzek i jezior. Znalezienie tego rodzaju skarbu wiąże się ze znajomścią kultury i wierzeń dawnych mieszkańców rejonu, na którym mamy zamiar prowadzić poszukiwania.

I wreszcie skarby można także podzielić na trzy grupy w zależności od miejsca położenia.

Skarb powierzchniowy. Skrytki zawierające tego typu skarb znaleźć można w budynkach (ruinach), skrytkach stworzonych przez przyrodę, w ziemi do głębokości 3m. Jest ich najwięcej. Klasyfikacja -  skarb powierzchniowy (lądowy) obejmuje także skrytki, które w czasie chowania skarbu znajdowały się pod wodą. Dziś na skutek różnych zmian mogą znajdować się na lądzie.

Skarb podziemny. Skrytki zawierające tego typu skarby można znaleźć w naturalnych pieczarach, podziemnych budowlach (np.: piwnice budynków, studnie, schrony i bunkry) oraz w ziemi na głębokości większej niż 3m. Prace poszukiwawcze związane z tym rodzajem skarbu wymagają specjalistycznej aparatury poszukiwawczej i wiążą się zwykle z dużymi objętościowo pracami ziemnymi. Dlatego też eksploracja w terenie powinna być poprzedzona wnikliwym i dokładnym sprawdzeniem wiarygodności występowania skarbu. Należy mieć także pewność, co do jego orientacyjnej lokalizacji.

Skarb znajdujący się pod wodą. Skrytki mogą być umieszczone specjalnie (zatopione), lub też znalazły się tam pomimo woli właścicieli (sztuczne zbiorniki wodne, załamanie lodu podczas zimowej przeprawy, wywrócenie lub zatonięcie łodzi). Zwykle pokryte są warstwą dennych osadów. Eksploracja jest bardzo trudna. Wymaga specjalistycznego sprzętu do nurkowania i specjalnego sprzętu poszukiwawczego.

W miarę upływu czasu odkrywca - “eksplorator romantyk” zaczyna zdawać sobie sprawę, że znalezienie skarbu nie jest rzeczą prostą i łatwą. W końcu zrozumie, że skarb jest czymś, czego jest dużo i od razu, a znalezisko jest czymś, co znajduje często, ale w małych ilościach. I tu, na rozdrożu wielu dróg prowadzących do spełnienia marzeń z dzieciństwa zwykle musi zdecydować: czy szukać zgubionych dawno temu monet i przedmiotów użytkowych, czy specjalizować się w poszukiwaniu rzeczy na terenach gdzie miały miejsce działania wojenne z eksploracją bunkrów i umocnień włącznie (dział - militaria). A skarb? Tak to już jest, skarb - przy okazji.. Przestrzegam, ścieżka związana z poszukiwaniem militariów jest baaardzo niebezpieczna (miny, pułapki i generalnie niewybuchy czekające na najmniejszy dotyk). Większości się udaje, jednak nie wszystkim.

Kim są poszukiwacze? Reprezentowany jest cały przekrój społeczeństwa, są to zwykli ludzie, dla których eksploracja jest tylko czynnie i mile spędzonym wypoczynkiem, jest także grupa ludzi, dla których eksploracja jest pomysłem na życie, traktują to zajęcie jak każdy inny biznes. Między tymi grupami istnieje strefa wolna, tam mogą poruszać się i jedni i drudzy.

Wiemy już kim będziemy, czego będziemy poszukiwać, mamy też odpowiedni detektor (no, może tylko ten upragniony), znamy zasadę jego funkcjonowania, pora więc wybrać teren naszej pierwszej potyczki. Jak się do tego zabrać? Odpowiedź znajduje się w rozdziale  “Teatr działań”.

Volkmark   mailto: volkmark@gmail.com

[Detektory metali] [Polowanie na ......] [Teatr działań] [Pory roku] [Zasady działania sprzętu] [Czas wytoczyć działa] [White's Spectrum] [Technologia polowania] [Drażnienie kobry cz. I] [Drażnienie kobry cz. II] [Detektory - konstrukcje] [Wasze trofea] [A co nowego u dworu] [O autorze]